راز موفقيت شما ...

به گزارش مشرق، شرکت آی بی ام (IBM) که نام آن برگرفته از عبارت ماشینهای تجاری بین ­المللی (International business Machines) است یک شرکت امریکایی است که در زمینه فناوری فعالیت می­ کند.

این شرکت که با نام آبی بزرگ (Big Blue) نیز شناخته می­شود به فروش سخت ­افزار و نرم افزار رایانه ­ای مشغول بوده و به ارائه خدمات زیربنایی، هاستینگ و مشاوره­ ای در حوزه­های رایانه­ ای و نانو تکنولوژی می­پردازد.[1] دفتر اصلی این شرکت در نیویورک ایلات متحده امریکا است.

 

آی بی ام یا آبی بزرگ، بزرگترین شرکت در حوزه فن آوری

 

راز موفقيت شما ...

روزی جراحی برای تعمیر اتومبیلش آن را به تعمیرگاهی برد

تعمیرکار بعد از تعمیر به جراح گفت: من تمام اجزا ماشین را به خوبی می شناسم و موتور و قلب آن را کامل باز

می کنم و تعمیر میکنم! در حقیقت من آن را زنده می کنم!

حالا چطور درآمد سالانه ی من یک صدم شما هم نیست؟

جراح نگاهی به تعمیرکار انداخت و گفت : 

اگر می خواهی درآمدت ۱۰۰برابر من شود اینبار سعی کن زمانی که موتور در حال کار است آن را تعمیر کنی

راز موفقيت شما ...

راز موفقيت شما ...

راز موفقيت شما ...

راز موفقيت شما ...

یکی از اتفاقات در این زمان کشته شدن ابلیس است اگر در دوران غیبت ابلیس نیست آیا این عدالت است که ابلیسی وجود نداشته باشد، امام معصوم نیز در دسترس مردم باشند، عقلها هم رشد کرده باشد و مردم آن دوران به راحتی بهشتی شوند و ما با این زمینه های گناه و... تلاش کنیم تا جهنمی نباشیم؟

راز موفقيت شما ...

همه مزه سمنو، به این است که انگشت سبابه ات را، همان انگشت ۱۲ اسفند را، بکنی داخل ظرف، کمی داخل سمنو بچرخانی و بیاوری بالا و مراقب باشی چیزی ازش نریزد و هی نگاهش کنی، هی نگاهش کنی، هی نگاهش کنی و بگذاری توی دهنت، تا حدی که گاز بگیری انگشتت را. شرط است که جلوی چشم مادربزرگ، دستت را شسته باشی! پدربزرگ، هنوز هم پلوماهی شب سال تحویل را با دست می خورد، حتی اگر به جز ما نوه نتیجه های قد و نیم قد، مهمان غریبه نشسته باشد کنار سفره ای که عاشق دراز بودنشم! انگشتان دست راستش را می کند توی بشقاب برنج، همین که دانه ها چسبید به انگشتان جمع شده اش، بسم الله می گوید و شروع می کند! شرط است که جلوی چشم مادربزرگ، دستش را شسته باشد! برنج خوردن با دست، اصولی دارد که کار من و شما نیست! یک بار خواستم ادای پدربزرگ را درآورم؛ همه سفره به من خندیدند! خودم از همه بیشتر! یک همچین وقت هایی، پدربزرگ برای بار هزارم، ماجرای خواستگاری اش از مادربزرگ را تعریف می کند و آنقدر هم قشنگ و با آب و تاب، تعریف می کند که من سکانس آخر خواستگاری، یعنی آنجایی که مادربزرگ به پدربزرگ OK می دهد، تکبیر می فرستم و همه با هم می خندیم و دست می زنیم و ماهی سفره ۷ سین را نگاه می کنیم که چه جور تکان تکان می دهد بالش را، وقتی صدای خنده ما را می شنود. ماهی قرمز و یک جلد کلام الله مجید و چند تا سکه و چند تا سنجد و چند تا سیب و یک ساعت و یک سربند سرخ و یکی دو تا «سین» دیگر و البته سمنو… به به! سمنو، سفره ۷ سین خانواده ماست، و من در خوردن سمنو با انگشت، بی رقیبم. یک جوری انگشتم را در سمنو می چرخانم که تا دومین بند انگشت سبابه ام پر از سمنو شود، بدون آنکه چیزی ازش بریزد! من عاشق سمنویی هستم که مادربزرگ، آخر هر سال درست می کند و کلی توش بادام شیرین می ریزد. سمنوهای دیگر نمی سازد به من، الا سمنوی «عمه لیلا»ی میدان تجریش، که شعبه دیگری ندارد و تا دلت بخواهد، صفش شلوغ است و احتمالا پیرمردی، پیرزنی، زن و مرد مسنی پیدا می شود که از همان وسطای صف، «سمنو آی سمنو» بخواند و زنده کند یاد تهران قدیم را… «سمنو آی سمنو، مال هفت سین سمنو، مال پای هفت سین سمنو، سمنو با قند شیرینه، یکی از اون هفتا سینه، که دور سفره می چینه». تهران آن زمان که «طهران» نوشته می شد، مثل «شمرون» اما «طهرون» خوانده می شد! حالا چی؟! می بینی «حاجی فیروز»، وسط کارش، توی چراغ قرمز چهارراه، «باباکرم» را بی خیال می شود و با موبایل، ماشین خرید و فروش می کند!! «بهار» اما قشنگ ترین قری است که روزگار به کمر خودش می دهد. اینقدر بهار زیباست که می ارزد همه ما حاجی فیروزش باشیم! مثل سمنوی مادربزرگ، حتی مثل سمنوی عمه لیلا، گمان نکنم شعبه دیگری داشته باشد «بهار». اتفاقا خوب شد «سیمین خانم» در حال و هوای بهار رفت تا سال تحویل کنار «جلال» باشد، تا از همین الان «مدیر مدرسه» ۲ تا «سین» سفره ۷ سین آن دنیایی اش جور شده باشد: یکی «سووشون» و یکی هم خود «سیمین» که این آخرسری ها با عصا راه می رفت توی صحن امام زاده صالح، و اگر دختری، پسری، جوانی، ازش امضا می خواست، دستش می لرزید، اما امضایش نمی لرزید. قشنگ بود! ناز داشت! حتی رمز و راز هم داشت که به هیچ کس نمی گفت!

«سمنو آی سمنو، مال هفت سین سمنو، مال پای هفت سین سمنو، سمنو با قند شیرینه، یکی از اون هفتا سینه، که دور سفره می چینه، یکی از هفت سین سمنو، سمنو آی سمنو، مال هفت سین سمنو، مال پای هفت سین سمنو، پنج زار سمنو بده به من، بی خودی این قدر داد نزن، این کمه بازم بده، کم فروشی خیلی بده، آقا دادی تو پنج زار، سر به سرم خیلی نذار، آقا جونم بدت نیاد، بهت دادم خیلی زیاد، سمنو آی سمنو، مال هفت سین سمنو، مال پای هفت سین سمنو، گر بچه می خواهی از خدا، در پای هفت سین کن دعا، تا یک شکم بزایی دو قلو، سمنو آی سمنو، مال هفت سین سمنو، مال پای هفت سین سمنو، شب عید ما رو بگو، که بی لحافیم و پتو، رپتو آی رپتو آی رپتو، سمنو آی سمنو، مال هفت سین سمنو، مال پای هفت سین سمنو».

«بهار» امضای خداست بر صفحه هستی. امضایی که در چهارراه طبیعت، مستت می کند. هیچ پرستویی، موقع خواندن از لطف و کرم خدا، با موبایل، صحبت نمی کند! «بهار» آداب دارد. شب جمعه آخر سال دارد. یاد رفتگان دارد. حتی یاد رفتگران شهرداری که می روند و زنگ در خانه «ننه علی» را می زنند تا از آسمان، «ماهیانه» بگیرند. بعید می دانم در بهار، چند تا ماهی قرمز کوچک که توی تنگ، وول می خورند، جای «پری» را در نقاشی «آرمیتا» تنگ کنند. دخترک می خواهد با مداد رنگی هایش کمک کند به خدا، در کشیدن بهار. در بهار، «علیرضا» خواهد فهمید که پدرش به شهادت رسیده است. «سه پنج روزه که بوی گل نیومد، صدای چهچه بلبل نیومد؛ بریم از باغبون گل بپرسیم، چرا بلبل به سیل گل نیومد؛ ای دل بلایی دلبر، بالا بلایی دلبر، در انتظارم کی از در در آیی دلبر؛ تو از برم دوری، دل در برم نیست، هوای دیگری اندر سرم نیست؛ خدا می دونه که از هر دو عالم، تمنای دیگر جز دلبرم نیست؛ ای دل بلایی دلبر، بالا بلایی دلبر، در انتظارم کی از در در آیی دلبر».

بهار زمان! ای امام زمان! بی تو بهار، بهار را کم دارد. بی تو بهار غم دارد؛ غم دارد! بی تو ماه، آه دارد. ستاره گریه دارد. شکوفه غصه دارد. بهار غم دارد؛ غم دارد! خیلی وقت است، لحظه تحویل سال، «امسال» نمی شود برای ما. چه دور و دراز شده «سال غیبت». «پارسال» نمی شود. بهار نمی شود. خیلی وقت است زمین، بهار دارد، اما زمان، بهار ندارد. «سال ظهور» با «سین» شروع می شود؛ چه خوب! می شود آقاجان! عیدی به ما، بهار را بدهی؟! ای تنها شعبه بهار، همه مزه بهار، خواهش می کنم، التماس می کنم. نگاه کن! اشک من «دید» است؛ بیایی، «بازدید» را پس می دهی. آقای بامعرفت! مادربزرگ می گوید: «این رسم بهار است» و پدربزرگ به یاد بابای مادربزرگ می خواند: «شب عید ما رو بگو، که بی لحافیم و پتو، رپتو آی رپتو آی رپتو، سمنو آی سمنو، مال هفت سین سمنو، مال پای هفت سین سمنو» و بعد بلند می شود آب ماهی را عوض می کند و گریه می کند و ما را جمع می کند دور خودش، «دعای فرج» می خواند و گریه می کند تا سال تحویل شود، تا بخندد و برود از جیب داخل کت نوک مدادی اش، بیاورد آن اسکناس قشنگ ها را… اما بی شما، بی شما آقاجان! به ما که بهار، خوش نمی گذرد؛ شما را نمی دانم. آقاجان! سال هاست یک غمی خانه کرده در چهره بهار، که اذیت می کند شکوفه ها را. به خدا، خدا را خوش نمی آید، این همه بهار، غم داشته باشد. می آیی؟! می شود با همین بهار بیایی؟!

امسال ۸ و ۴۴ دقیقه و ۲۷ ثانیه صبح سه شنبه، سال شمسی تحویل می شود. یک نفس عمیق اگر بکشیم، نیمی از نفس ما می افتد سال ۹۰ و نیم دیگرش سال ۹۱! چیز قشنگی است؛ یک نفس در ۲ سال! نفسی که هم هوای ۹۰ را تجربه کند و هم حال و هوای ۹۱ را! نفسی که نیم آن در زمستان باشد و نیم دیگرش در بهار و اوجش، لحظه سال تحویل! این را نوشتم که بگویم: قبل از «فتح المبین»، در یک عملیات شناسایی، نیروهای دشمن، نارنجکی در سنگر بچه ها انداختند؛ نارنجک در آخرین ثانیه های سال ۶۰ ضامنش کشیده شد، ۵ ثانیه قبل از سال تحویل، عمل کرد و لحظه حلول سال، شد همان لحظه شهادت تعدادی از بچه ها. بچه ها این طرف سال داشتند جان به جانان می دادند، آن طرف سال اما چه بهاری رفتند، و این همه فقط در عرض چند ثانیه طول کشید. از جمله این شهیدان، شهید «مصطفی رضایی» بود که داشت جان می داد و می خندید و می گفت: بچه ها! شهادت ما دارد ۲ سال طول می کشد!! «یا مقلب القلوب و الابصار»، آخرین جمله این شهید بود در این دنیا، و «سلام بر حسین» اولین جمله این شهید بود در آن دنیا. ما کم شهید نداشتیم که بعد از شهادت، به تبسم باز شد نگاه شان. اهل توسل به ارباب بی کفن بودند از بس. از بس «زیارت عاشورا» می خواندند. «السلام علیک یا اباعبدالله» را «حسین» می داند کجا جواب دهد.

ایام نوروز، سالگرد عملیات بهاری فتح المبین است. یاد سفره هفت سین شهدا به خیر! یاد سنگر و سربند به خیر! یاد بچه هایی که ۲ سال، شهادت شان، قشنگ و بهاری و طولانی، اما فقط چند ثانیه طول کشید، به خیر! ایام عید، هر کسی دوست دارد کنار خانواده اش باشد؛ یاد بچه هایی که خاک گرم جبهه، خانه شان بود، به خیر! یاد شهدا به خیر که لباس نوی شان برای سال جدید، «لباس شهادت» بود! بی معرفتی است اگر بهار بیاید و برود، اما از شهدا یادی نکنیم. بی معرفتی است اگر سفره هفت سین مان، «سربند سرخ یازهرا» نداشته باشد. نوروز ۹۱ و لحظه قشنگ سال تحویل پیش رو، یکی از بهترین جاها، گلزار شهداست. صبح هم که هست! می توان به یاد «صبحگاه دوکوهه»، این دعا را هم خواند که «اللهم اجعل صباحنا صباح الصالحین».

اصلا چه اشکالی دارد ۲ سال طول بکشد زیارت مزار امام زادگان عشق، که بعضا ۲ سال طول کشید شهادت شان؟! تو باید «مادر مصطفی» باشی، تا بفهمی چه حکمتی دارد نفس عمیق کشیدن در لحظه قبل و بعد سال تحویل! مادرم! مبارک باشد بهار سی و دومین سالگرد شهادت جگرگوشه ات مصطفی! راستی! گفتم مصطفی، یاد «مصطفای شهید» افتادم. از ۹۰، هزار سال دیگر هم بگذرد، آنچه مثل بهار، تر و تازه است، خون «شهدای هسته ای» است.

شهدا! به یمن خون شماست که «سلام بهار»، سلامت به ما می رسد. از همین راه دور، همین بهار، می بوسیم تان… حالا چون شمایید، یک بوس ۲ ساله!

سال نو سال نهنگ نامیده شد

سال نوی همتون پیشاپیش

مبارک باشه

ان شاء الله که سال خوبی رو آغاز کنید

خدا رحمت کند پدر و مادر کسانی را که در ورای نتیجه انتخابات، بحث «پیروزی گفتمان» را مطرح کرده اند. لذا اگر نامزدهای «جبهه چیزنا» به مجلس راه نیافتند، با کمال وقاحت، ادعا می کنیم «گفتمان چیزنا» در انتخابات پیروز شده! و این را هم ارواح عمه مان، خواهیم گفت که ما در انتخابات، مکلف به تکلیف بودیم، نه نتیجه! کی به کیه؟! یعنی این را نگیم، دیگه چی باید بگیم؟!

به گزارش خبرگزاری چیزنا، مدیرعامل این غول خبرپراکنی، ضمن بیان مطلب فوق، خاطرنشان کرد: برنده اصلی انتخابات ۱۲ اسفند ۹۰ دشمنان ملت ایران هستند که با یک سیلی سخت، همچنان صورت خود را سرخ نگه داشته اند!! وی که داشت چرت و پرت می گفت، به فضیلت سرخ نگه داشتن صورت، توسط سیلی سخت ملت ایران اشاره کرد و با طرح این سؤال که؛ «در کجای قرآن آمده ملت ایران باید دم به ساعت، یعنی هنوز اثر سیلی ۲۲ بهمن پاک نشده، سیلی سخت دیگری در روز ۱۲ اسفند به دشمن بزند؟!» بیان داشت: آرای ملت ایران، از یک طرف، درون صندوق ریخته می شود و از طرف دیگر، به دهان جبهه استکبار، مشت محکم می زند، که خود این مسئله بیانگر تقلب در انتخابات است!!

آقای چیز با انتقاد شدید از کارکرد ۲ گانه رأی با شکوه ملت ایران در روز جمعه افزود: اجر اجیرشدگان تحریم، نزد شیطان بزرگ، محفوظ است!! وی ضمن دعوت از همه گروه ها به رعایت قانون، ادامه داد: معلوم نیست ملت ایران می خواهد برای خودش مجلس تشکیل دهد، یا برای جبهه استکبار، مجلس عزا درست کند؟! این منافق از خدا بی خبر، طولانی بودن صفوف به هم فشرده رای گیری در نظام جمهوری اسلامی را «مشکوک» دانست و در حالی که عصبانی به نظر می رسید، گفت: طولانی بودن صف رأی، نشان دهنده تأخیر در رسیدن به اهداف چشم انداز است!!

ریاست خبرگزاری چیزنا در فراز دیگری از سخنانش، به ماجرای تحریم همه پرسی ۱۲ فروردین ۵۸ توسط برخی گروهک های ضد انقلاب پرداخت و گفت: آن روزها امت حزب الله، این شعار را علیه منافقین، دست گرفته بودند؛ «هر کی که رأی نداده، حق نظر نداره»، اما الان حکایت «حاجی انا شریک»، خط نفاق جدید می تواند با وقاحت مثال زدنی خود، ادعا کند که اصلا انتخابات ۱۲ اسفند ۹۰ را تحریم نکرده!!

مدیر مسئول خبرگزاری چیزنا در بخش دیگری از سخنانش، با اشاره به رسوایی بزرگ تحریم کنندگان انتخابات، گفت: تا آنجا که ما آقای خاتمی را می شناسیم، تحریم یا عدم تحریم انتخابات توسط ایشان، به میزان مشارکت مردم، بستگی عجیب و غریبی دارد!! آقای چیز افزود: اگر مشارکت در مرز ۶۰ درصد قرار گرفت، ایشان حتما در انتخابات شرکت کرده، اما آمدیم و مشارکت از مرز ۶۰ درصد هم بالاتر رفت، نتیجه می گیریم ایشان ۲ بار در انتخابات شرکت کرده!! آقای چیز در عین حال به کسانی که تخم مرغ تحریم را در سبد جنبش گذاشتند، گفت: آیا اگر حرف نزنید، کسی به شما لال می گوید؟!

ریاست بزرگ ترین بنگاه خبر پراکنی خاورمیانه در پایان سخنانش، به سؤالات خبرنگاران پاسخ داد.

وی در پاسخ به سؤال خبرنگار روزنامه کیهان که پرسیده بود؛ «بالاخره آیا در انتخابات، شرکت کردید یا نه؟» گفت: اگر مرحوم مدرس، معتقد بود که دیانتش عین سیاستش است، ما اما پرروتر از این حرف ها هستیم و شعارمان این است؛ تحریم ما عین مشارکت ما، و مشارکت ما عین وقاحت ماست!!

آقای چیز در پاسخ به سؤال خبرنگار آساهی، ضمن فحاشی علیه اپوزیسیون خارج نشین، بیان داشت: مرتیکه های نمک به حرام، آنقدر خام رفتار می کنند که انگار «منافق اولی» هستند!!

برچسب‌ها: قطعه26, انتخابات, حضورمردمی, مشت محکم, ایرانی, ولایت, بسیج

حضور در انتخابات وظیفه شرعی و قانونی همه ی ماست

حضور فعال و گسترده در انتخابات روز 12 اسفند

همه با هم در روز 12 اسفند در پای صندوق های رای